لناکاپاویر؛ معجزهای که جیبها را خالی میکند
در کنفرانس جهانی ایدز در ریو دو ژانیرو، بحث داغ این است: دارویی که با دو تزریق در سال از اچآیوی جلوگیری میکند، اما قیمتش آنقدر بالاست که فقط ثروتمندان میتوانند به آن دست یابند. انگار که سلامتی هم شده کالای لوکس برای قشر خاص.
داروی لناکاپاویر؛ انقلابی در پیشگیری از اچآیوی
لناکاپاویر، محصول شرکت آمریکایی گیلیاد، جایگزینی برای قرصهای روزانه پیشگیری است. برای کسانی که در مناطق جنگی، اردوگاههای پناهجویان یا روستاهای دورافتاده زندگی میکنند، مصرف روزانه قرص مثل خوابیدن روی ابر است. اما این دارو با دو تزریق سالانه، زندگی را راحتتر میکند.
قیمت گزاف؛ سدی برای دسترسی همگانی
سازمان پزشکان بدون مرز فریاد میزند: قیمت لناکاپاویر برای هر دوز سالانه ۲۸ هزار دلار است. این در حالی است که این سازمان خواستار کاهش قیمت به ۴۰ دلار برای هر نفر در سال است. تفاوت فاحش است، نه؟ مثل این میماند که یک کفش را به قیمت یک ماشین بفروشند و بعد بگویند «برای سلامتیتان خوب است».
تولید داروهای ژنریک؛ راهحلی برای بحران
پزشکان بدون مرز میگویند باید تولید گسترده نسخههای مشابه ارزانتر (داروهای ژنریک) ممکن شود. اما شرکت گیلیاد ظاهراً ترجیح میدهد پول بیشتری از جیب بیماران درآورد تا اینکه به فکر سلامت عمومی باشد. انگار که سود مهمتر از جان آدمهاست.
آمارهای تکاندهنده؛ سالانه ۱.۲ میلیون مورد جدید
بر اساس آمار ائتلاف اقدام علیه ایدز، هر سال حدود یک میلیون و ۲۰۰ هزار نفر در جهان به اچآیوی مبتلا میشوند و ۵۷۰ هزار نفر جان خود را از دست میدهند. این اعداد و ارقام نشان میدهد که بحران جدی است و وقت برای شوخی نداریم.
عقبگردهای مالی و سیاسی؛ تهدیدی برای دستاوردهای ۴۰ ساله
سازمان ملل قصد داشت تا سال ۲۰۳۰ به همهگیری ایدز پایان دهد. اما حالا با کاهش شدید بودجههای بینالمللی و افزایش خصومت علیه گروههای آسیبپذیر، همه چیز در خطر است. سون وارمینسکی از سازمان کمک به مبتلایان به ایدز آلمان میگوید: «این کنفرانس لحظهای تاریخی برای تصمیمگیری است. آیا جهان ایدز را شکست خواهد داد یا اجازه خواهد داد این همهگیری دوباره بازگردد؟»
کنفرانس ریو؛ فرصتی برای تغییر یا تکرار اشتباهات؟
در ریو دو ژانیرو، دانشمندان، سیاستمداران، فعالان مدنی و نمایندگان مبتلایان گرد هم آمدهاند تا درباره آینده مبارزه با اچآیوی گفتوگو کنند. شعار کنفرانس «بازاندیشی. بازسازی. برخاستن» است. اما آیا واقعاً میتوان از این بحران برخاست؟ یا باز هم شعار میدهیم و کاری نمیکنیم؟
چه کسانی قربانی میشوند؟
در این کنفرانس مشخص خواهد شد که چه کسانی شریکان قابل اعتماد باقی ماندهاند و چه کسانی از مسیر خارج شدهاند. به قول معروف، «دوست آن باشد که گیرد دست دوست». اما در دنیای امروز، دوستان واقعی کم پیدا میشوند.
ملیسا شاروی، کارشناس سلامت جهانی در پزشکان بدون مرز، میگوید: «هیچکس نباید فقط به این دلیل که قیمت یک دارو بهطور مصنوعی بالا نگه داشته شده است، از دسترسی به پیشگیری از اچآیوی محروم شود.»
آیا لناکاپاویر میتواند ناجی باشد؟
اگر قیمت این دارو کاهش یابد و تولید ژنریک آن ممکن شود، میتواند جان میلیونها نفر را نجات دهد. اما تا وقتی که شرکتهای داروسازی به فکر سود خود هستند، این آرزو دور از دسترس به نظر میرسد. انگار که سلامتی هم شده کالای لوکس برای قشر خاص.
نتیجهگیری؛ زمان عمل است
کنفرانس ریو دو ژانیرو باید پیام روشنی بفرستد: دستاوردهای ۴۰ ساله در خطر است. اگر اکنون اقدام نکنیم، ممکن است شاهد بازگشت همهگیری ایدز باشیم. وقت آن است که سیاستمداران و شرکتهای داروسازی به فکر مردم باشند، نه جیب خودشان.