لیگ قهرمانان اروپا؛ جایی که فوتبال، سیاست و طنز تلخ به هم میرسند
رقابتهای این فصل لیگ قهرمانان فوتبال اروپا از راه رسیده و باز هم سؤال همیشگی مطرح است: کدام تیم در ۱۵ خرداد سال آینده در مادرید جام را بالای سر میبرد؟ اما اینبار، با شروع مرحله لیگی از سهشنبه شب، پاریسنژرمن به دنبال سومین قهرمانی پیاپی است؛ اتفاقی که اگر بیفتد، شاید تنها دلخوشی هواداران فوتبال در دنیایی باشد که هر روز بیشتر شبیه به یک تئاتر پوچ میشود.
آرسنال، بایرن یا پیاسجی؛ کدامیک سزاوار تاج و تخت اروپاست؟
پنج تیم انگلیسی برای متوقف کردن ستارههای پاریسی صف کشیدهاند و در این میان، آرسنال که فصل قبل به فینال رسید، مدعی اصلی است. آنها امیدوارند قدم آخر را بردارند و برای نخستینبار قهرمان معتبرترین رقابتهای باشگاهی دنیا شوند. اما آیا این تیم لندنی میتواند در دنیایی که پول و قدرت حرف اول را میزند، حرفی برای گفتن داشته باشد؟
ژولین لورنز، کارشناس فوتبال، با لحنی طنزآمیز میگوید: «اگر پاریسنژرمن برای سومین بار پیاپی قهرمان شود، دستاوردی فوقالعاده خواهد بود اما بعید میدانم این اتفاق بیفتد. دو قهرمانی پیاپی کار ویژهای است، ولی سه قهرمانی متوالی غیرممکن است، مگر اینکه کریستیانو رونالدو را در ترکیب داشته باشید که آنها ندارند.»
او ادامه میدهد: «به پروژه ژوزه مورینیو در رئال مادرید اعتقاد صد در صد ندارم، بنابراین بایرن مونیخ و آرسنال را فینالیست میدانم. برای قهرمانی هم آرسنال را انتخاب میکنم. آنها با فاصله بهترین خط دفاعی اروپا را دارند و همین ساختار دفاعی، جامها را میبرد.»
گییم بالاگه نیز با نگاهی واقعبینانه میگوید: «با شروع لرزان پاریس در این فصل، میبینیم حفظ ثبات چقدر دشوار است. لوئیس انریکه همواره تیم را پیش میراند تا در اوج بماند؛ رویکردی که نیازمند فوتبال پویا و فشار بیامان است. اما بارسلونا فوقالعاده کار میکند و آرسنال راه کسب پیروزیهای مداوم را پیدا کرده است. این سه تیم باید در نیمهنهایی باشند، مگر اینکه پیش از آن مقابل هم بایستند.»
ستارههایی که باید تماشا کنید؛ از بلینگام تا یامال
در دنیایی که فوتبال به مثابه یک صنعت بیرحم عمل میکند، هنوز هم بازیکنانی هستند که میتوانند تماشاگر را به وجد بیاورند و لحظاتی از جنس رؤیا بسازند. ژولین لورنز پنج بازیکن را برای زیر نظر داشتن انتخاب کرده است:
- جود بلینگام؛ این فصل برای او و رئال مادرید زیر نظر مورینیو در پست شماره ۱۰ بسیار بزرگ خواهد بود. پس از یک جام جهانی خوب، انتظار میرود گلهای زیادی بزند و تعیینکننده باشد.
- نیکو پاز؛ شماره ۱۰ کومو، در مرکز تمام برنامههای تاکتیکی تیمش قرار دارد. سسک فابرگاس سرمربی آنهاست، بنابراین تعجبی ندارد که تیمی بسیار جذاب و تماشایی دارند.
- خویچا کواراتسخلیا؛ آقای لیگ قهرمانان. او طی دو فصل گذشته در پاریسنژرمن فوقالعاده بوده و با هر دو پا خطرساز است. او را در میان مدعیان توپ طلا میدانم.
- اسماعیلو گانیو؛ مدافع میانی مقتدر ۲۱ ساله لانس، مسلط به توپ، بسیار سریع و قلدر. انتظار دارم او در پایان فصل راهی یک باشگاه بزرگ لیگ برتر انگلیس شود.
- دنیل مالن؛ از زمان ترک استون ویلا و پیوستن به رم فوقالعاده کار کرده و به عنوان تکمهاجم تیم گاسپرینی تقریبا در هر بازی یک گل زده است.
گییم بالاگه نیز ستارههای خود را معرفی میکند: هری کین در مسیر تلاش برای کسب توپ طلا قرار دارد، لامین یامال جوان تشنه موفقیتهای بیشتر است، خویچا کواراتسخلیا به سطح بالاتری رسیده و به زودی برنده توپ طلا خواهد شد، کاوا الیاس ۲۰ ساله از شاختار میتواند نفر بعدی در فهرست ستارههای برزیلی باشد و مارتین اودگارد پس از یک فصل دشوار، آماده رهبری تیمش است.
آمار و ارقام؛ طنز تلخ فوتبال مدرن
طبق دادههای اوپتا، آرسنال که فصل گذشته نایبقهرمان شد، مدعی اصلی قهرمانی است (۲۰/۴ درصد)، هرچند بایرن مونیخ با فاصله بسیار کمی در رده بعدی قرار دارد (۲۰ درصد). شانس پاریسنژرمن برای کسب سومین قهرمانی پیاپی ۷/۳ درصد است و منچسترسیتی، قهرمان سال ۲۰۲۳، با ۱۲/۷ درصد شانس در رده سوم جای دارد.
جالب اینجاست که هر پنج تیم لیگ برتر انگلیس در میان ۱۰ مدعی اصلی قهرمانی جای گرفتهاند. اما در دنیایی که فوتبال به مثابه آینهای از سیاست عمل میکند، منچسترسیتی سختترین قرعه را بین باشگاههای انگلیسی دارد؛ آنها با بارسلونا و پاریسنژرمن روبهرو میشوند. گویی تقدیر هم میخواهد به ما بگوید که هیچچیز در این دنیا آسان به دست نمیآید.
تیمهای کوچک، رؤیاهای بزرگ؛ آیا عدالت در فوتبال معنا دارد؟
در میان غولهای اروپایی، تیمهای کوچکی هم هستند که با رؤیاهای بزرگ وارد میدان شدهاند. گییم بالاگه میگوید: «کار فابرگاس در کومو و تصمیم او برای ماندن با وجود پیشنهادات جذاب دو سال گذشته را دوست دارم. او برخلاف جریان شنا کرد و اکنون کاملا روی قطار فوتبال مدرن سوار است. انتظار دارم آنها به مرحله حذفی برسند.»
تیم صباح آذربایجان بسیار جالب است؛ موفقیت آنها بر پایه سازماندهی به دست آمده ولی سفر به خانه آرسنال و منچستریونایتد و بازیهای خانگی مقابل بارسلونا و بوروسیا دورتموند، شروعی سخت برای آنهاست. وایکینگ هم با بایرن، اتلتیکو، ناپولی و استون ویلا روبهرو میشود اما فوتبال نروژ پر از مربیان، بازیکنان و تیمهای باهوش و رقابتطلب است.
سؤال نهایی؛ آیا فوتبال میتواند فراتر از سیاست باشد؟
در دنیایی که فوتبال به مثابه یک صنعت بیرحم و گاه پوچ عمل میکند، شاید تماشای این رقابتها تنها راه فرار از واقعیت تلخ روزمره باشد. اما همانطور که در تاریخ ایران آموختهایم، هیچچیز بدون مبارزه به دست نمیآید. آرسنال، بایرن و پیاسجی همگی برای رسیدن به جام میجنگند، اما شاید قهرمان واقعی کسی باشد که بتواند فراتر از پول و قدرت، به ذات زیبای فوتبال وفادار بماند.
پس چشمها به مادرید دوخته شود؛ جایی که در ۱۵ خرداد، سرنوشت این فصل رقم خواهد خورد. اما یادمان باشد، در فوتبال و سیاست، هیچچیز قطعی نیست، مگر اینکه خودمان بخواهیم.