سیاست

نشست سازمان همکاری شانگهای در بیشکک با محوریت افغانستان، جنگ ایران و آمریکا و رقابت چین و روسیه برگزار می‌شود. طالبان غایب بزرگ این اجلاس است.

پدران و مادرانی که در اوج درد بر مزار فرزند می‌رقصند تا بنیادهای چندصدسالهٔ «اسلام ناب محمدی» را به چالش بکشند. این صحنه‌ها، نه یک آیین عجیب، که زبان اعتراضی است که از عمق ناامیدی برمی‌خیزد.

چین با ده معضل لاینحل مواجه است و نمی‌تواند الگوی توسعه ایران باشد. از سرکوب و سانسور تا بحران جمعیت و املاک؛ مدل چینی راه به جایی نمی‌برد.

ایران‌گرایی گفتمانی است ریشه‌دار در تاریخ و فرهنگ ایران که از دل قرن‌ها رنج و شکست بیرون آمده. از رضاشاه و محمدرضا شاه که آن را زبان توسعه کردند تا جمهوری اسلامی که حالا برای بقای خود به نمادهای ملی پناه برده است.

شش ماه از جنگی می‌گذرد که قرار بود «دو یا سه هفته» طول بکشد، اما حالا به یک کارخانه تولید بحران تبدیل شده است. از تنگه هرمز تا دریای خزر، از یمن تا اردن؛ جمهوری اسلامی با تغییر استراتژی، آمریکا را در باتلاقی عمیق‌تر گرفتار کرده است.

سخنگوی ارتش جمهوری اسلامی کارکنان سه رسانه فارسی‌زبان را «هدف نظامی» خواند. تهدیدی که نشانه ناامیدی حکومت از کنترل روایت‌هاست و می‌تواند مقدمه‌ای برای جنایت جنگی باشد.

ترامپ در باتلاق جنگ با ایران گیر کرده؛ قیمت بنزین بالا رفته، محبوبیت جنگ سقوط کرده و ذخایر موشکی رو به اتمام است. اما شاید بزرگ‌ترین مانع، عقده برجام و ترس او از شبیه شدن به یک بازنده باشد.

وزارت دادگستری آمریکا در حال احیای دادگاه‌های غنایم جنگی قرن هجدهمی است تا نفتکش‌های ایرانی را به عنوان غنیمت توقیف کند و عواید آن را مستقیم به خزانه‌داری بریزد؛ طرحی که با چالش‌های حقوقی و عملیاتی زیادی روبه‌روست.

بیست سال پس از کمپین یک میلیون امضا، فعالان از دستاوردها، نقدها و هزینه‌های آن می‌گویند؛ از تأثیر بر گفتمان برابری تا نسبت آن با جنبش زن، زندگی، آزادی.

در حالی که مقام‌های محلی از قطع ۶۰ تا ۹۰ روزه گاز در شمال ایران خبر می‌دهند، شرکت ملی گاز تکذیب می‌کند. کارشناسان می‌گویند بحران واقعی است، اما ابعاد آن بزرگ‌نمایی می‌شود.

ترامپ با تحریم‌های جدید می‌خواهد رژیم ملاها را به مذاکره بکشاند، اما آیا این فشار واقعاً به هسته قدرت می‌رسد یا فقط مردم را فقیرتر می‌کند؟ تحلیل ساختار اقتصادی و سیاسی رژیم.

همزمان با هشدار ترامپ درباره کشتار معترضان، جمهوری اسلامی دو حکم اعدام دیگر صادر کرد و کتایون ریاحی را احضار کرد. دادگاه‌های نمایشی و شکنجه همچنان ادامه دارد.

جنگ ایران به تنگه هرمز ختم نشده؛ حالا کانال پاناما به میدان تازه‌ای برای رقابت چین و آمریکا بدل شده است. پانامای بیچاره میان دو آتش گیر کرده و بی‌طرفی‌اش را فریاد می‌زند.

اسدالله نصر اصفهانی، وزیر کشور کابینه آموزگار و از فعالان اپوزیسیون در تبعید، در ۹۹ سالگی در آمریکا درگذشت. روایتی از زندگی او، از شهربانی تا وزارت و مبارزه در تبعید.

نویسنده‌ای که می‌خواهد کتابش را در آمازون منتشر کند، ناگهان می‌فهمد ایران در فهرست کشورهای «پشتیبانی‌نشده» قرار دارد. این فقط یک نمونه کوچک از یک پرسش بزرگ است: تحریم‌ها قرار است حکومت را مجازات کنند یا شهروندان را؟

تحریم‌های تازه آمریکا علیه ایران، از پالایشگاه‌های چین تا محاصره زمینی، نمایشی است که در آن ملاها قربانی‌نمایی می‌کنند و مردم واقعی تاوان می‌دهند.

کنترل تنگه هرمز از دست جمهوری اسلامی خارج شده؛ تردد کشتی‌ها ۴۰۰ درصد افزایش یافته و مسیر عمان جایگزین شده است. تحلیل کامل در روژنامه.

تابستان ۱۳۵۸، مردم مریوان با کوچ جمعی به کانیمیران، تلاش کردند شهرشان میدان جنگ نشود. اما حکومت اسلامی پاسخ این مقاومت مدنی را با اعدام‌های خلخالی داد.

از بن‌لادن تا دختر استالین، همه به آمریکا پناه بردند. حالا مریم و سیدعیسی، وارثان گروگان‌گیران ۵۷، می‌خواهند از «وطن دوم» برای خودشان بهشتی بسازند. اما آیا جرم پدران، فرزندان را مجرم می‌کند؟

تهران با وجود فشارهای اقتصادی، برای مذاکره عجله ندارد. تنگه هرمز به سلاح جدید ایران تبدیل شده و آمریکا را به چالش کشیده است. تحلیل بازی پیچیده تهران و واشنگتن.