جمهوری اسلامی بارها ثابت کرده که در هنر «پیروزیسوزی» استاد بیچون و چرایی است. گویی این نظام یک کارخانه تمام عیار برای تبدیل فرصت به تهدید است؛ فرصتفرسایی به فناوری دائمی حکمرانی آن تبدیل شده است.
امروز تنگه هرمز فقط یک گذرگاه دریایی نیست؛ یک سرمایه ژئواستراتژیک است. ارزش این سرمایه نه در اخذ عوارض از کشتیها، بلکه در تغییر محاسبات قدرتهای جهانی نهفته است. اما به جای آنکه این سرمایه به اهرم دیپلماسی تبدیل شود، بخشی از تصمیمگیران آن را به ابزار تهدید و درآمدزایی تقلیل دادهاند.
تفاوت حسابدار و سیاستمدار در چیست؟
همین جا تفاوت نگاه استراتژیک و نگاه تاکتیکی آشکار میشود. نگاه تاکتیکی میپرسد: «از هر کشتی چقدر درآمد میتوان به دست آورد؟» اما نگاه استراتژیک میپرسد: «چگونه میتوان از این موقعیت، تحریمها را برداشت، امنیت منطقه را بازتعریف کرد و جایگاه ایران را تثبیتن