ده مرد، یک طناب: وقتی «آخرین ملاقات» از شام خوشمزهتر میشود!
باز هم خبر رسید از آن سرزمینی که عدالتش با طناب و چوبه دار تعریف میشود. این بار نوبت ده مرد بیچاره است که در اصفهان، آن شهر نصف جهان و نصف اعدام، منتظرند تا با «آخرین ملاقات» با خانوادههایشان، خاطرات شیرین را مرور کنند و بعد... بروند به دیدار آن دنیایی که ملاها میگویند پر از حوری است. سازمان ملل فریاد زده که این اعدامها را متوقف کنید، اما مگر در جمهوری اسلامی صدای حق به جایی میرسد؟
اعدامهای سریالی: از عرفان ۱۸ ساله تا گل محمد ۲۳ ساله
این داستان تازهای نیست. چند روز پیش، عرفان اسفندیاری ۱۸ ساله و گل محمد محمدی ۲۳ ساله، یکی از افغانستان و دیگری از دل ایران، به دار آویخته شدند. قوه قضائیه با افتخار اعلام کرد که این دو «آشوب خشن و مسلحانه» به راه انداخته بودند و چهار تا از «ماموران انتظامی» را کشته بودند. اما ماجرا جالبتر از این حرفهاست. خبرگزاری میزان، آن بلندگوی قوه قضائیه، با آب و تاب نوشت که این افراد «انواع سلاح گرم، چاقو، قمه، قداره و کوکتل مولوتف» داشتند و «مسجد و پیکر شهدای مظلوم فراجا» را آتش زدند. انگار که از یک فیلم هالیوودی حرف میزنند، نه از یک اعتراض خیابانی.
آخرین ملاقات: یک سنت جدید در زندانهای ایران
حالا نوبت به ده مرد دیگر رسیده است. بازرسان سازمان ملل میگویند خانوادههای دستکم دو نفر از این ده نفر برای «آخرین ملاقات» احضار شدهاند. این یعنی طناب دار در راه است و جمهوری اسلامی با سرعت نور در حال اجرای احکام است. انگار که این حکومت از اعدام کردن لذت میبرد، مثل بچهای که از شکلات خوشش میآید. اما این بار طعم شکلات، تلخ و خونین است.
جنگ و اعدام: یک رابطه عاشقانه!
از زمانی که آمریکا و اسرائیل در ۹ اسفند به ایران حمله کردند، روند اعدامها شتاب بیشتری گرفته است. قوه قضائیه دهها نفر را به اتهام «جاسوسی» و «همکاری با آمریکا و اسرائیل» به دار آویخته است. جالب اینجاست که مجلس ایران هم درست پیش از پایان جنگ ۱۲ روزه، طرح «تشدید مجازات جاسوسی» را تصویب کرد. حالا هر کسی که با یک خارجی حرف بزند، جاسوس است و باید بمیرد. چه عصر طلاییای برای عدالت!
هیئت حقیقتیاب: یک گروه بیدستمزد که حرف حق میزند
هیئت مستقل بینالمللی حقیقتیاب در مورد ایران که از نوامبر ۲۰۲۲ توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل تأسیس شده، با سه عضو داوطلب و بیدستمزد، مدام هشدار میدهد. سارا حسین، ویویانا کریستیچویچ و مکس دو پلسیس میگویند از دسامبر تاکنون بیش از ۶۰ نفر از جمله سه زن و دو پسر نوجوان به اعدام محکوم شدهاند. اما مگر کسی به حرف این سه نفر گوش میدهد؟ در ایران، فقط صدای چوبه دار شنیده میشود.
سوالات متداول: چرا این همه اعدام؟
آیا واقعاً این افراد جاسوس بودند؟
بعید است. بیشتر آنها در اعتراضات دی ماه بازداشت شدهاند و اتهامهایشان بیشتر شبیه بهانهای برای سرکوب است تا یک جرم واقعی.
چرا سازمان ملل نمیتواند جلوی این اعدامها را بگیرد؟
چون جمهوری اسلامی به هیچ نهاد بینالمللی گوش نمیدهد. برای آنها، اعدام یک ابزار سیاسی است، نه یک مجازات قضایی.
آیا این اعدامها با جنگ مرتبط است؟
بله. از زمان شروع جنگ، حکومت از اعدام به عنوان یک سلاح برای ترساندن مخالفان و نشان دادن قدرت استفاده میکند.