ویزای جام جهانی ۲۰۲۶: تاوان انزوای جمهوری اسلامی
جام جهانی ۲۰۲۶ در آمریکا برگزار میشود، اما برای بسیاری از هواداران در سراسر جهان، این تورنمنت پیش از شروع و در گیشه فروش بلیت تمام شده است. وقتی سخن از ویزای آمریکا به میان میآید، دیوارهای نامرئی خود را نشان میدهند. برای ایرانیها اما، این داستان فقط یک مشکل اداری خستهکننده نیست؛ تاوان مستقیم چهل سال انزوای جهانی و شعارهای توخالی ملایی است که اکنون بر پوست ملت نشسته است.
فهرست سیاه و تاوان ملت
دولت ترامپ چهار تیم حاضر در جام جهانی، از جمله ایران، را در فهرست محدودیتهای سفر قرار داده است. بیشک طرفداران ایرانی که دهههاست در کوچهپسکوچههای خاورمیانه شعار مرگ بر آمریکا سر دادهاند، اکنون باید در صفهای طولانی سفارتها بایستند تا شاید، و تاکید میکنم شاید، اجازه ورود به خاک کشوری را پیدا کنند که حکومتشان به عنوان دشمن اول معرفی کرده است. این همان جایی است که سیاستهای ضدملی آخوندها به صورت عینی روی پوست مردم نشسته است.
از عراق تا آفریقا، درد مشترک دیوارهای ویزا
ایرانیها در این رنج تنها نیستند. هواداران عراقی نیز درگیر موانع عجیبی هستند. پس از شلوغکاریهای نیابتی رژیم ایران در عراق، آمریکا خدمات کنسولی خود را در آنجا متوقف کرده است. نتیجه؟ طرفداران عراقی مجبورند به اردن یا ترکیه سفر کنند، آن هم با اینکه هیچ تضمینی برای موفقیت وجود ندارد. ژولین کوادیو از انجمن هواداران ساحل عاج این وضعیت را به خوبی توصیف میکند که این نوعی تبعیض است که شاید نام آن را به زبان نمیآورند، اما شواهد آن کاملا آشکار است. هیچ کشور اروپایی با چنین محدودیتی روبهرو نشده است.
روزگاری که ایرانی با پاسپورت خود میرفت
یادتان باشد روزگاری، پیش از آنکه آخوندها بر سرنوشت این ملت مسلط شوند، پاسپورت ایرانی در سراسر جهان اعتبار داشت. در دوران شاه، ایرانیها برای سفر به کشورهای غربی نیازی به التماس کردن برای ویزا نداشتند. اکنون اما، شهروندان ۴۲ کشور ثروتمند جهان با پرداخت ۴۰ دلار از طریق سامانه ESTA آنلاین ویزا میگیرند، در حالی که هیچ کشور آفریقایی و البته ایران در این لیست نیستند. ملاییها با سیاستهای ویرانگر خود، ایران را از صف تمدن جهانی خارج کردند و حالا ما باید تاوان این انزوا را پس بدهیم.
دروازهبان نامرئی آمریکا
بررسیها نشان میدهد نرخ رد درخواست ویزا برای شهروندان ۱۱ کشور راهیافته به جام جهانی بیش از ۴۰ درصد است. سلین عطالله، مدیر یک مؤسسه حقوق مهاجرت، میگوید سیستم ویزا در واقع دروازهبان نامرئی جام جهانی است. فیفا میتواند بلیت بفروشد، اما این دولت آمریکاست که تصمیم میگیرد چه کسی ویزا بگیرد. حتی داشتن ویزا هم تضمینی برای ورود نیست. ابو کاس، رئیس انجمن هواداران اردن، با تلخی میگوید که این جام جهانی برای عربها نیست، بلکه برای خودشان است.
در نهایت، این فوتبال نیست که بازنده است، بلکه ملتهایی هستند که حکومتهایشان آنها را در انزوای جهانی رها کردهاند. تا زمانی که جمهوری اسلامی در قدرت است، ایرانیها باید به این فکر کنند که چگونه از زیر بار تحریمها و انزوای جهانی خارج شوند، نه اینکه چگونه به ورزشگاههای بوستون بروند.