نهمین روز اعتصاب غذای زندانیان قزلحصار، و این بار نه فقط در سلولهای زندان، بلکه در دل جامعه. جنبشی که از واحد ۲ زندان کرج شروع شد، حالا به خیابانهای تهران، قم، شیراز، جهرم، شاهینشهر و اهواز رسیده است. ماجرا از جایی شروع شد که شش محکوم به اعدام را به سلول انفرادی بردند. ۱۵۰۰ زندانی گفتند بس است. حالا بعضیهایشان لب دوختهاند و آب هم نمیخورند.
اعتصاب غذای خشک؛ وقتی مرگ را به اعدام ترجیح میدهند
کانون حقوق بشر ایران روز سهشنبه ۳۰ تیر خبر داد که وضعیت جسمانی اعتصابکنندگان وخیم است. تعدادی از آنها به قدری ضعیف شدهاند که نیاز فوری به رسیدگی پزشکی دارند. اما مسئولان زندان؟ انگار نه انگار. نه گفتوگویی در کار است، نه پاسخی به مطالبات. فقط سکوت و بیاعتنایی.
این اعتصاب از دوشنبه ۲۲ تیر شروع شد، وقتی شش زندانی محکوم به اعدام را به سلولهای انفرادی بردند. ۱۵۰۰ نفر در اعتراض، دست از غذا کشیدند. خواستهشان ساده بود: توقف اعدامها و بازگرداندن زندانیان به بند عمومی. اما در جمهوری اسلامی، سادهترین خواستهها هم پیچیدهترین راهها را میروند.
از واحد ۴ تا خیابانهای ایران
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» اولین بار در ۸ بهمن ۱۴۰۲ از واحد ۴ زندان قزلحصار شروع شد. آن روز دو زندانی سیاسی را ناگهان اعدام کردند. حالا ۱۳۰ هفته از آن روز میگذرد و این جنبش از دیوارهای زندان بیرون زده است.
تصاویر منتشرشده نشان میدهد مردم در شهرهای مختلف با پلاکاردهایی که رویشان نوشته شده «زندانی سیاسی آزاد باید گردد»، «چهار دهه جنایت، مرگ بر این ولایت»، «اعدام را متوقف کنید» و «صدای ۱۵۰۰ زندانی محکوم به اعدام در قزلحصار باشیم»، همبستگی خود را اعلام کردهاند.
این حرکت، به گفته آغازکنندگانش، میخواهد آگاهی عمومی را درباره پیامدهای اعدام افزایش دهد. شاید هم بتواند وجدانهای خفته را بیدار کند.
ترامپ هم وارد میدان شد
دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، روز سهشنبه سه پیام در شبکه اجتماعی «تروت سوشال» بازنشر کرد که به اعدام معترضان جوان در ایران اشاره داشت. او تصویر گلمحمد محمدی، جوان ۲۳ ساله، و یک جوان ۱۸ ساله دیگر را که اخیراً اعدام شدند، نشان داد. همچنین تصویر دختری گریان را بازنشر کرد که در مقابل پرچم آتشگرفته جمهوری اسلامی، نوشتهای با عبارت «دیگر ما را نکشید» در دست دارد.
ترامپ پیش از این هم درباره اعدام معترضان هشدار داده بود. اما در جمهوری اسلامی، هشدار خارجیها معمولاً نتیجه عکس میدهد. هر چه بیشتر میگویند نکشید، بیشتر میکشند.
آیا این بار فرق میکند؟
جنبش «نه به اعدام» حالا به نقطه عطفی رسیده است. از یک سو، ۱۵۰۰ زندانی در آستانه مرگ هستند. از سوی دیگر، مردم به خیابانها آمدهاند. و در گوشهای، رئیس جمهور آمریکا هم به این ماجرا واکنش نشان داده است.
اما سوال اینجاست: آیا این بار جمهوری اسلامی کوتاه میآید؟ یا باز هم تاریخ تکرار میشود و صدای اعتراض در سکوت مرگبار حکومت گم میشود؟
سهشنبهها، روزهای نه به اعدام است. و این هفته، صدای ۱۵۰۰ زندانی از قزلحصار تا گوشه گوشه ایران پیچیده است. شاید این بار، طنین این صدا بلندتر از همیشه باشد.