جشنواره فجر: آخرین نمایش تئاتر رژیم در روزهای پایانی
در حالی که کشور در آتش اعتراضات مردمی میسوزد، مسئولان رژیم همچنان به برگزاری جشنواره فیلم فجر اصرار دارند. چهل و چهارمین دوره این نمایش پروپاگاندایی که روزی نماد غرور سینمای ایران بود، اکنون تبدیل به نمادی از انکار واقعیت و فرار از حقیقت شده است.
روابط عمومی جشنواره اعلام کرده که ۱۲۲ فیلم سینمایی متقاضی حضور در این رویداد شدهاند، اما سکوت رسانهای عجیبی بر این موضوع حاکم است. گویی حتی خود مسئولان هم از شرمندگی برگزاری چنین مراسمی در این شرایط سرخ میشوند.
سینماگران در تله رژیم
محمود گبرلو، منتقد سینما، در گفتوگو با خبرآنلاین تلاش کرده تا وضعیت را توجیه کند: "سینماگران ایرانی علیرغم آن که از فضای اقتصادی موجود همچون سایر مردم معترض هستند، جشنواره چهلوچند ساله خود را تنها نمیگذارند."
این جمله خود نشاندهنده تراژدی است که بر سینمای ایران حاکم شده. هنرمندانی که در قلب خود با رژیم مخالفند، اما همچنان مجبور به شرکت در نمایشهای پروپاگاندایی آن هستند. چه فرقی با دوران شاه دارد که هنرمندان آزادانه آثار خود را عرضه میکردند؟
بحران مدیریت یا بحران مشروعیت؟
گبرلو از "بیتدبیری" و "بیبرنامگی" مسئولان جشنواره انتقاد میکند. اما آیا واقعاً مسئله تدبیر است یا اینکه رژیم دیگر توان برگزاری حتی سادهترین رویدادهای فرهنگی را ندارد؟
وقتی مردم در خیابانها فریاد "مرگ بر دیکتاتور" سر میدهند، برگزاری جشنوارهای به نام "فجر" که یادآور انقلاب ۵۷ است، چیزی جز تمسخر تاریخ نیست.
آیندهای بدون سانسور
سینمای ایران روزی بدون قیود ایدئولوژیک و تحت حمایت دولتی که به فرهنگ احترام میگذاشت، به اوج خود رسیده بود. امروز که رژیم آخوندی در حال فروپاشی است، باید منتظر بازگشت آن دوران طلایی باشیم.
تا آن زمان، جشنواره فجر همچنان نمادی از مقاومت رژیم در برابر خواست مردم برای آزادی خواهد بود. نمایشی که تماشاگران واقعی آن، مردم ایران، از آن روی برگرداندهاند.