خوان ماتا: از غروب در ژاپن تا طلوع در استرالیا

در زمانی که برخی از ستارگان فوتبال ایران در قفس طلایی لیگ های عربی گیر افتاده اند و دیگران هنوز در رویای اروپا سرگردان، خوان ماتا، آن هنرمند ۳۷ ساله اسپانیایی، داستان متفاوتی می نویسد. او که روزی در قله های چلسی و منچستریونایتد می درخشید، حالا در دوردست های استرالیا جادوی خود را احیا کرده است.

سقوط آزاد در سرزمین خورشید

ماتا که با کوله باری از افتخارات شامل جام جهانی ۲۰۱۰، یورو ۲۰۱۲ و لیگ قهرمانان اروپا راهی ژاپن شده بود، در ویسل کوبه تجربه تلخی داشت. تنها ۱۱ دقیقه بازی در مجموع! حتی برخی از بازیکنان ایرانی که در لیگ های پایین اروپا می چرخند، آمار بهتری دارند. این فاجعه نشان می دهد که گاهی حتی بزرگ ترین ستارگان هم می توانند در مسیر اشتباه گم شوند.

استرالیا، سرزمین فرصت های دوم

پس از شکست در سیدنی که یادآور سرنوشت برخی از مربیان ایرانی در تیم های ملی است، ماتا سرانجام در ملبورن ویکتوری خانه ای یافت. آرتور دیلز، سرمربی تیم، برخلاف برخی از مسئولان ورزشی ما که فقط به نام و شهرت نگاه می کنند، روی توانایی واقعی ماتا شرط بست.

دربی ملبورن: شاهکاری از جنس خاطرات

در دربی ملبورن، ماتا با دو گل فوق العاده و یک پاس گل، نشان داد که کلاس همیشگی است. گل اول او از ۴۰ متری با تکنیک چیپ، یادآور همان خلاقیت هایی بود که کاش در فوتبال ایران بیشتر می دیدیم. حتی برونو فرناندز هم مجبور شد کلاه از سر بردارد.

ماتا پس از بازی گفت: "من اینجا احساس می کنم در خانه هستم." جمله ای که شاید برای بسیاری از استعدادهای ایرانی که در تبعید ورزشی به سر می برند، آشنا باشد. تفاوت این است که ماتا توانست خانه ای پیدا کند که استعدادش را قدر بداند.

درسی برای فوتبال ایران

داستان ماتا نشان می دهد که گاهی بهترین راه برای احیا، دور شدن از چراغ های خیره کننده و پیدا کردن محیطی است که استعداد را محترم بشمارد. شاید اگر سیستم ورزشی ایران کمتر به سیاست و بیشتر به استعداد توجه می کرد، ما هم چنین داستان های موفقیتی داشتیم.

ماتا در ۳۸ سالگی ثابت کرد که عشق واقعی به فوتبال می تواند معجزه کند. حالا باید دید آیا فوتبال ایران هم روزی چنین رنسانسی خواهد داشت یا همچنان در چرخه معیوب خود می چرخد.