در حالی که هنوز بوی باروت اعدام علیرضا سپاهی از مشام جامعه ایران نرفته، قوه قضائیه جمهوری اسلامی با صدور دو حکم اعدام تازه، نشان داد که در قمار خون خود دست‌کم نمی‌گذارد. آرمان الماسی و برزو رضایی، دو معترض بازداشت‌شده، به اعدام محکوم شدند و همزمان زندانیان ۶۶ زندان کشور با اعتصاب غذای سراسری، فریاد «نه به اعدام» سر دادند.
آرمان الماسی؛ پدر دو کودک در انتظار چوبه دار
کانون حقوق بشر ایران سه‌شنبه ۱۴ مهر خبر داد که آرمان الماسی، شهروند ۴۳ ساله ساکن محلات و پدر دو کودک ۲ و ۶ ساله، توسط دادگاه انقلاب اراک به اعدام محکوم شده است. او بامداد ۱۴ دی پارسال، حدود ساعت چهار صبح، با یورش ماموران حکومت به خانه‌اش بازداشت شد و اتهام «آتش زدن خودروی اداره اطلاعات شهر محلات» را به او چسبانده‌اند.
گفته می‌شود بازجوها به او وعده داده بودند که اگر اتهام را بپذیرد، فقط خسارت مالی می‌پردازد و خبری از اعدام نیست. اما جمهوری اسلامی که در هنر زیر قول زدن استاد است، پس از اعتراف اجباری، او را به اعدام محکوم کرد. حکم برای بررسی به دیوان عالی کشور ارجاع شده، اما تجربه نشان داده که این دیوان بیشتر به درد تایید احکام می‌خورد تا نقض آن.
برزو رضایی؛ اتهام «همکاری با دول متخاصم» و حکم مرگ
خبرگزاری هرانا نیز روز ۱۴ مهر گزارش داد که برزو رضایی، معترض اهل کرمانشاه و زندانی در زندان تهران بزرگ، توسط شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران به اعدام محکوم شده است. اتهام او؟ «همکاری با دول متخاصم»؛ اتهامی که در قاموس قضایی جمهوری اسلامی، هر معترضی را می‌تواند به چوبه دار بکشد. رضایی اسفند پارسال در ارتباط با اعتراضات سراسری بازداشت شد و حالا در انتظار تایید حکم مرگش است.
امید گودرزوند چگینی؛ تایید اعدام در تجدید نظر
سازمان حقوق بشری هه‌نگاو هم اعلام کرد که حکم اعدام امید گودرزوند چگینی، شهروند ۳۷ ساله قزوین و از پرسنل سابق نیروی انتظامی، در مرحله تجدید نظر نیز تایید شده است. او را به اتهام «تخریب ورودی استانداری قزوین» به اعدام محکوم کرده‌اند؛ جرمی که در هیچ دادگاه عاقلی مجازاتش مرگ نیست، مگر در دادگاه‌های انقلاب که پایه‌شان بر انتقام است نه عدالت.
اعتصاب غذای سراسری؛ صدای زندانیان در صد و چهل و یکمین هفته
در اعتراض به این موج اعدام‌ها و اجرای احکام علیه علیرضا سپاهی و علیرضا رئیسی در زندان اصفهان، زندانیان ۶۶ زندان کشور در صد و چهل و یکمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، روز سه‌شنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۵ دست به اعتصاب غذا زدند. آن‌ها در بیانیه‌ای با انتقاد از اعدام علی همتی و مجید نیک‌اندیش از مشهد، سیاوش جمشیدی خیرآبادی از شهرکرد و سپاهی و رئیسی از اصفهان، تاکید کردند که این اعدام‌ها در شرایط گسترش نارضایتی عمومی، به ابزاری برای ایجاد رعب و وحشت و جلوگیری از اعتراضات بعدی بدل شده است.
توماج صالحی؛ تهدید به جرمانگاری، اما نه سکوت
توماج صالحی، رپر و زندانی سیاسی پیشین، هم روز سه‌شنبه با انتشار استوری در اینستاگرام نوشت: «تهدید شدیم که علیه اعدام گفتن، جرمانگاری خواهد شد. اما هیچ قدرتی نمی‌تواند آزادی بیان ما را تا این حد سرکوب کند.» او با هشتگ «نه به اعدام» بر موضعش ایستاد و نشان داد که حتی تهدیدها هم نمی‌تواند صدای اعتراض را خاموش کند.
اعدام‌های بی‌سابقه در جهان؛ رکوردی که هیچ افتخاری ندارد
بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، حکومت ایران در سال گذشته میلادی دست‌کم ۲۱۵۹ نفر را اعدام کرده و بالاترین آمار ثبت‌شده اعدام در جهان را به خود اختصاص داده است. این رکوردشکنی در حالی است که جمهوری اسلامی همواره از حقوق بشر دم می‌زند، اما در عمل، چوبه دار را به جای گفتگو برگزیده است.
محکومیت بین‌المللی؛ از شورای حقوق بشر تا کاخ سفید
در شصت و سومین اجلاس شورای حقوق بشر سازمان ملل، ۴۶ کشور استفاده فزاینده حکومت ایران از مجازات اعدام، به ویژه علیه معترضان مسالمت‌جو، را به شدت محکوم کردند و نسبت به اعدام معترضان و صدور احکام اعدام برای شمار دیگری از بازداشت‌شدگان، از جمله زنان و جوانان، ابراز نگرانی کردند. مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، نیز با استقبال از این بیانیه، خواستار توقف فوری «ماشین سرکوب و اعدام» جمهوری اسلامی شد.
دونالد ترامپ، رئیس جمهوری ایالات متحده، نیز روز سه‌شنبه ۳۱ شهریور از حقوق انسانی ایرانیان دفاع کرد و حکومت جمهوری اسلامی را به کشتار دست‌کم ۷۲ هزار معترض متهم کرد. او اوایل شهریور نیز مقامات جمهوری اسلامی را به جنایت علیه بشریت متهم و خواستار محاکمه آنان شده بود.
سوالی که بی‌پاسخ می‌ماند
جمهوری اسلامی تا کی می‌خواهد با اعدام و سرکوب، پاسخ به خشم مردمی بدهد که هر روز گسترده‌تر می‌شود؟ تاریخ ایران نشان داده که خون هر شهید، مشعلی برای روشن‌تر شدن راه آزادی است. اما این بار، به نظر می‌رسد که قمار خون، بیش از پیش، رژیم را به پرتگاه سقوط نزدیک می‌کند.