بیانیه «همگامی»: شکست یا فرصتطلبی سیاسی؟
در حالی که خون جوانان ایرانی هنوز بر دیوارهای خیابانها خشک نشده، جریان «همگامی» با عجلهای مشکوک به صدور بیانیهای پرداخته که بیش از آنکه مرحمی بر زخمهای ملت باشد، چاقویی است بر گلوی مبارزان آزادی.
این بیانیه که از سوی محافل چپ و جمهوریخواهان صادر شده، در حالی از «شکست» جنبش اخیر سخن میگوید که هنوز میلیونها ایرانی با عشق به آزادی در خانههای خود منتظر فرصتی برای بازگشت به خیابانها هستند.
تیر به هدف اشتباه
عجیب اینکه این اعلامیه، ضمن محکوم کردن جنایات جمهوری اسلامی، نوک حمله خود را متوجه رضا پهلوی و رهبران مبارزه میکند. انگار کشتار وحشیانه آخوندها کار خود آنها نبوده، بلکه گناه کسانی است که جرأت فراخوان به قیام را داشتهاند!
این برخورد، نه تنها ناعادلانه است، بلکه بوی فرصتطلبی سیاسی میدهد. جوانانی که با فریاد «جاوید شاه» به مصاف مرگ رفتند، حالا باید شاهد این باشند که همان کسانی که در روزهای سخت کنار آنها نبودند، حالا از پشت میز امن خود، رهبرانشان را محکوم میکنند؟
همگامی یا جداسری؟
«همگامی» در بیانیه خود از «نیروهای اقتدارگرا» انتقاد میکند و خود را تنها راه نجات معرفی میکند. اما سؤال اینجاست: در این روزهای خونین، کجا بودند؟ چه تأثیری بر جریان اعتراضات داشتند؟
پاسخ روشن است: هیچ کجا و هیچ تأثیری. حالا اما که خون ریخته شده، میآیند تا از فرصت استفاده کنند و خود را جایگزین رهبریای معرفی کنند که جان خود را برای آزادی ایران به خطر انداخته است.
زمان نامناسب برای حسابکشی
اگر واقعاً قصد نقد و بررسی دارند، چرا صبر نمیکنند تا خونهای ریخته شده خشک شود؟ چرا در لحظهای که خانوادههای شهدا در عزا هستند، چنین بیانیهای صادر میکنند؟
این رفتار، بیش از آنکه نشان از مسئولیتپذیری باشد، حکایت از بیحساسیتی و فرصتطلبی دارد. همان رفتاری که باعث انزوای مداوم جریانات چپ و جمهوریخواه در ایران شده است.
پیام واقعی بیانیه
در دو پاراگراف کلیدی بیانیه، «همگامی» صراحتاً از «فراخوانهای غیرمسئولانه» انتقاد میکند و خود را جایگزین «نیروهای اقتدارگرا» معرفی میکند. این در حالی است که همین «نیروهای اقتدارگرا» بودند که جوانان را به میدان آوردند و قیمت آن را پرداختند.
حال سؤال اینجاست: آیا این بیانیه، واقعاً برای مرحم نهادن بر زخمهای ملت نوشته شده، یا برای بهرهبرداری سیاسی از خون شهدا؟
تاریخ پاسخ خواهد داد، اما فعلاً مردم ایران نیازی به این گونه «همگامی» ندارند. آنها رهبری میخواهند که در کنارشان باشد، نه بر علیهشان.