در ادامه‌ی هرج‌ومرج مسلحانه در سیستان و بلوچستان، این بار نوبت به سواحل مکران رسید؛ جایی که ظاهراً یک مینی‌بوس ارتشی، یا شاید هم دو خودروی فاطمیون، زیر آتش رفت و حکومت و مردم، دو روایت کاملاً متفاوت از یک فاجعه ارائه می‌دهند. در حالی که روابط عمومی لشکر ۸۸ زرهی ارتش با خونسردی از یک کشته و سه زخمی سخن می‌گوید، منابع محلی از کشتار گسترده و پرواز بالگردهای سپاه برای انتقال اجساد خبر می‌دهند. انگار در این کشور، هر حادثه‌ای دو نسخه دارد: یکی برای مصرف داخلی و دیگری برای آن‌هایی که چشم باز کرده‌اند و می‌بینند.
ماجرای پنجشنبه خونین در محور نیکشهر به کنارک چیست؟
شبکه اسناد حقوق بشر بلوچستان روز پنجشنبه ۱۶ مهر اعلام کرد یک مینی‌بوس حامل کارکنان لشکر ۸۸ زرهی در محور نیکشهر به کنارک و در محدوده سواحل مکران هدف حمله مسلحانه قرار گرفته است. به گفته این نهاد، در این حمله یک ارتشی به نام محمدرضا اوکاتی کشته و سه نفر دیگر زخمی شدند. منابع حکومتی نیز با تأیید این خبر، جزئیات بیشتری ارائه نکردند و فقط به نقل از روابط عمومی لشکر ۸۸ زرهی نزاجا گفتند که مینی‌بوس هنگام انتقال کارکنان برای تعویض شیفت مورد حمله قرار گرفته است.
اما اینجا داستان به پایان نمی‌رسد؛ چرا که منبع خبری «حالوش» که اخبار مناطق شرقی ایران را پوشش می‌دهد، روایتی کاملاً متفاوت ارائه می‌دهد. به گزارش حالوش، هدف این حمله نه مینی‌بوس ارتش، بلکه دو خودروی متعلق به نیروهای شبه‌نظامی فاطمیون در منطقه «کریندوک» شهرستان نیکشهر بوده است. یک تویوتا هایلوکس و یک مینی‌بوس حامل نیروهای لباس‌شخصی وابسته به لشکر فاطمیون، پس از خروج از پایگاه کریندوک، هدف تعقیب و گریز و تیراندازی سنگین افراد مسلح قرار گرفتند.
چرا حکومت تلفات فاطمیون را پنهان می‌کند؟
به گفته حالوش، تمامی سرنشینان هر دو خودرو کشته یا به شدت مجروح شدند و به دلیل حجم بالای تلفات، چندین فروند بالگرد سپاه پاسداران برای انتقال مجروحان و اجساد به بیمارستان‌های چابهار و کنارک اعزام شدند. حالوش با اشاره به این‌که رسانه‌های حکومتی با انتشار اطلاعیه روابط عمومی لشکر ۸۸ زرهی تلاش می‌کنند نیروهای شبه‌نظامی را کارکنان ارتش معرفی کنند، می‌گوید این ادعا با «مشاهدات عینی مردم محلی، میزان پرواز بالگردها و گزارش‌های منابع مستقل تضاد جدی دارد.»
این اولین بار نیست که حکومت پیکرهای فاطمیون را با لباس ارتش یا سپاه جا می‌زند. حالوش یادآوری می‌کند که در دهم مهرماه نیز، هنگامی که نیروهای فاطمیون در منطقه «کله‌پده» در محدوده رودماهی هدف حمله قرار گرفتند، رسانه‌های حکومتی آن‌ها را اعضای سپاه پاسداران معرفی کردند. گویی در این مملكت، مردن به نام فاطمیون گناهی است که باید آن را پنهان کرد.
آیا حملات اخیر در سیستان و بلوچستان روندی تازه دارد؟
درگیری روز پنجشنبه در حالی رخ می‌دهد که طی روزهای اخیر حملات متعددی علیه نیروهای نظامی و انتظامی در نقاط مختلف استان، از جمله نصرت‌آباد زاهدان و جالق (گلشن) گزارش شده است. به گزارش حالوش، «جبهه مبارزین مردمی» با انتشار بیانیه‌ای مسئولیت حمله مسلحانه شامگاه چهارشنبه ۱۵ مهر به مقر ستاد فرماندهی انتظامی شهرستان گلشن در شهر جالق را بر عهده گرفته است. این جبهه ادعا کرده که با استفاده از مین و راکت آرپیجی به مقر فرماندهی فراجا حمله کرده، خودروی حامل فرمانده این مقر را هدف قرار داده و دستکم شش نفر از نیروهای مستقر در مقر را به هلاکت رسانده است.
رسانه‌های حکومتی پس از این حادثه نیز روایت‌های متناقضی منتشر کردند؛ خبرگزاری تسنیم ابتدا حمله راکتی به جالق را تأیید و سپس پس از دقایقی آن را تکذیب کرد، اما در نهایت رسانه‌های حکومتی به وقوع درگیری در محدوده ستاد فرماندهی انتظامی گلشن اعتراف و کشته و زخمی شدن شماری از افراد مسلح را تأیید کردند.
سؤال بی‌پاسخ: آیا حکومت از مردم می‌ترسد یا از حقیقت؟
در این میان، تناقض در گزارش‌های حکومتی و مردمی نه‌تنها تازگی ندارد، بلکه به یک الگوی همیشگی تبدیل شده است. از یک سو، روابط عمومی ارتش با آرامش از تلفات اندک سخن می‌گوید و از سوی دیگر، مردم محلی و منابع مستقل از کشتار گسترده و پرواز بالگردها خبر می‌دهند. این دوگانگی روایت، نه فقط در سیستان و بلوچستان، بلکه در تمام ایران به یک عادت حکومتی تبدیل شده است: دروغ بگو تا زنده بمانی، اما حقیقت همیشه راهی برای بیرون آمدن پیدا می‌کند.
در پایان، باید پرسید: آیا این حملات نشانه‌ی فروپاشی امنیت در استان‌های مرزی است یا تنها آغاز یک بازی خطرناک که در آن، اجساد قربانیان ابزار سیاسی شده‌اند؟ پاسخ را باید از مردم محلی پرسید، نه از روابط عمومی لشکر ۸۸ زرهی.